Düşünceler Alemi

Son zamanlarda zenginlerin ne kadar aptal ve acınası olduğu ile ilgili birçok film ve dizi popüler hale gelmiş durumda. Özellikle pandemi öncesindeki döneme ait film ve dizilerde zenginler güçlü, görkemli, dahi olarak resmedilirken pandemi sonrası çıkan dizi ve filmlerde zenginler aptal, ahlaki açıdan yoksun, acınası ve komik olarak resmedilmekte. Bu film ve diziler, içimizdeki anti kapitalist duyguları gıdıklamakta. Ben de son zamanlarda izlediğim ve aslında içten içe izlerken çok da keyif aldığım film ve dizilerin bu kategoriye girdiğini fark ettim. Örneğin; White Lotus, The Menu, Saltburn, Triangle of Sadness gibi. Aslında her zaman zenginlerin hayatları bir merak konusu olmuştur. Televizyonlardaki magazin programları veya sosyal medya sayesinde hangi ünlü ne marka giymiş, nerde tatil yapmış, hangi arabayı kullanıyor, nasıl bir evde oturuyor gibi her ayrıntıyı bilmek istiyoruz. Ama bir yandan da onlara küçümseyerek bakmak, her ne kadar zengin olsalar da sefil bir halde olduklarını b...

Belirsizlikler ve bilinmezliklerle dolu bir hayatta yaşıyoruz. Böyle bir hayatta yaşarken de her gün her dakika yeni kararlar vermek durumunda kalıyoruz. Bu kararlar iş seçimi, eş seçimi, bir yere taşınma kararı gibi büyük kararlar olabileceği gibi kıyafet seçimi, yemek seçimi gibi basit ve neredeyse her gün aldığımız kararlar da olabilir. Bu kararları verirken her zaman iyice düşünüp karar vermiyoruz çünkü özellikle karmaşık durumlarla nasıl baş edeceğimizi ve nasıl doğru karar alabileceğimizi bilmiyoruz. Bilinmezlikler dünyasınd a karar almaya çalışmak, labirentte gözlerimiz bağlı bir şekilde çıkışı bulmaya çalışmaya benziyor. Tam bu noktada işimize yarayabilecek bir matristen bahsetmek istiyorum: Rumsfeld Matrisi. Rumsfeld Mat risi, 2002 yılında dönemin ABD Savunma Bakanı Donald Rumsfeld'in Irak Savaşı hakkında yapılan bir basın toplantısında bir soruya verdiği yanıt itibariyle ortaya çıkmış bir kavramdır. Karmaşık bir durumla karşı karşıya kaldığımızda eldek i bilgilerimizi dö...

Çoğumuz "Başkalarının hakkımda ne düşündüğü umrumda değil" dese de hepimiz bir noktada başkalarının hakkımızda ne düşündüğünü önemsiyoruz. Sosyal medyada en ufak bir hikaye veya post atarken bile başkalarının düşüncelerini gözden geçirip paylaşımlar yapıyoruz. Örneğin, ben de bu yazıyı yazarken acaba benim hakkımda ne düşüneceksiniz, yeterince zeki ve ilginç biri olduğumu mu yoksa bu da ne saçmalıyor böyle mi diyeceksiniz diye içten içe bir endişe duyuyorum. Hem ben sizi tanımıyor ve hem de siz beni tanımıyor olsanız bile. Evrimsel psikoloji veya avcı toplayıcı köklerimize inerek aslında bu endişelerimizin sebeplerini tartışabiliriz fakat bunun yerine kendimde yaşadığım ve başkalarının ne düşündüğünü umursama paradoksu adını verdiğim bir durumdan bahsetmek istiyorum. Başkalarının benim hakkımda ne düşündüğünü en az herkes kadar ben de umursuyorum fakat başkalarının düşünceleri doğrultusunda davranmıyorum. Çünkü biliyorum ki böyle davranmak, mutluluğumu, karakterimi ve hayatı...

Birçok kişi yapay zekanın hayatımızda önemli değişiklikler yaratacağı konusunda hemfikir. Bu değişikliklerin olumlu mu yoksa olumsuz mu olacağı konusunda ise farklı görüşler mevcut. Popüler olan görüş yapay zekanın hayatımıza inanılmaz katkılar sağlayacağı yönünde olsa da ben bugün biraz daha olumsuz taraflarını da konuşmak istiyorum.  Olumsuz taraflar diyince hemen aklınıza yapay zeka işlerimizi elimizden alacak, bireysel olarak ekonomilerimiz daha da kötüleşecek gibi korku senaryoları gelmesin. Bunlar da yapay zekanın potansiyel olumsuz etkileri olabilir fakat benim odaklanmak istediğim kısım yapay zekanın beynimizi, zihnimizin çalışma şeklini ve bazı yeteneklerimizi nasıl etkilediği kısmı. Şu an ilkokuldan üniversiteye kadar neredeyse yapay zeka kullanmayan bir öğrenci yok. Bu durumun aynısı aslında iş hayatı için de geçerli. Çalıştığım şirkette yeni işe başlayandan tutun da en üst düzey yöneticilere kadar herkes yapay zekayı bir noktada kullanıyor. Hatta çoğu şirket yapay zeka ...